Sander Janssen

(Proberen te) Surfen in Peru

De laatste dagen in het hostel Izhcayluma in Vilcabamba, Ecuador (zoals te lezen in de vorige post) vlogen voorbij. Een super relaxt hostel op een heel mooie plek in de bergen, met gratis yoga lessen met geweldig uitzicht in de ochtend en een goed restaurant met oa een paar typisch Duitse gerechten (want de eigenaren zijn Duits).

yogauitzicht.jpeg Het uitzicht vanaf de yogaspot

Vilcabamba is een plek van waaruit je allemaal verschillende hikes kan doen. Nando en ik besloten op één dag de Izhcayluma Loop te wandelen, op papier een wandeling van 5 uur over een bergpas en daarna de vallei in en via een rivierbed weer terug richting het dorpje. Ik zeg op papier, want in de praktijk liepen we na zo'n 2 uur volledig de verkeerde kant op en hebben we een extra 1.5 uur aan de route toegevoegd en werd ik gestoken door een bij omdat we ergens midden in de bush-bush door een bijennest liepen. Toen we net voordat het donker begon te worden terug kwamen waren we helemaal kapot, maar ook ontzettend voldaan, de wandeling over de bergpas was echt geweldig mooi, we hadden super weer en daardoor hadden we een fantastisch uitzicht over de verschillende valleien vanaf de supersmalle bergrichel waar we op liepen (die zo smal met steile afgronden was dat ik af en toe low key hoogtevrees kreeg).

SJ7.jpeg Kon minder.

De dag na ons hike-avontuur hebben we vooral heel erg hard gechilld in het hostel en ons mentaal voorbereid voor de busreis naar Peru. Na nog een laatste maaltijd gegeten te hebben in het restaurant van Izchayluma namen we de taxi naar het busstation, hebben we alle winkeltjes rond het busstation afgezocht voor Snickers voor Nando en stapten we (zonder Snickers) de bus in, waar we nog net het einde van de gevangenis/boksfilm Undisputed 1 en het begin van Undisputed 2 op vol volume konden meepakken voordat we aankwamen in Loga, vanaf waar onze bus richting Piura, Peru vertrok. In deze bus deed de tv het gelukkig niet, maar van slapen kwam niet heel veel terecht, mede door de vrouwen achter ons die het blijkbaar vet chill vonden om met hun knieën in onze rug te porren. De grensovergang van Ecuador naar Peru ging erg soepel, we zaten binnen 20 minuten weer in onze bus in Peru. Een stuk beter dan de horrorverhalen die we hadden gehoord van mensen die 10 uur in de rij moesten wachten op een andere plek (door de Venezolanen die naar het zuiden reizen).

Na een lange busrit met weinig slaap kwamen we 's ochtends aan in Piura (waar je volgens mij niet voor je lol heen gaat, wat een teringzooi) en namen we een busje naar Máncora, een vrij populair stadje aan het strand in het noorden van Peru. Gelijk bij het uitstappen van het busje bleek wat voor stadje het was, toen de eerste de beste tuk tuk chauffeur ons eerst vroeg of we wiet of cocaïne wilden kopen en daarna pas of we een taxi nodig hadden. Na vriendelijk bedankt te hebben liepen we naar ons hostel en kon Nando onderweg in een winkeltje eindelijk zijn Snickers kopen.

Het hostel zelf was erg relaxt en had een keuken waar we zelf eten konden koken, maar Máncora viel erg tegen. We waren eigenlijk naar Máncora gegaan om te surfen, maar toen wij er waren, waren er letterlijk geen golven. Helemaal niks. Er lagen een paar stakkers op hun board in het water aan het wachten, maar er was 0 actie. Domper. Voor de rest is het een soort Lloret de Mar (denk ik, nooit zelf geweest verder) van Peru, het is super toeristisch, aan het strand zitten allemaal bars naast elkaar die proberen boven elkaars muziek uit te komen en de meeste mensen die er komen, komen er volgens mij vooral om heel hard te zuipen, feesten en drugs te gebruiken. Het sketchy sfeertje beviel ons niet zo, dus we waren blij om op 14 april de collectivo (soort gedeelde taxi) te pakken naar Talara, om daarna naar het surfhostel La Casona in Lobitos (50km ten zuiden van Máncora) te gaan, waar Nando 3 weken vrijwilligerswerk zou doen.

Gelijk toen we aankwamen bij La Casona was de sfeer totaal anders dan in Máncora. Praktisch iedereen in La Casona (eigenlijk in heel Lobitos) is daar om te surfen en te chillen, mensen gaan er vroeg naar bed en vroeg eruit om in de ochtend te surfen. In de avond zuip je jezelf niet helemaal naar de tering maar ga je gezellig een biertje drinken met andere surfers. De volgende ochtend gaan de eerste mensen er al rond 6 uit om te surfen in het eerste daglicht. Zelf was ik meestal rond 7 uur wakker, dan wachtte ik vaak even tot Nando wakker was (😴) en gingen we surfen. Vaak gingen we dan in de middag nog een keertje, afhankelijk van wanneer Nando moest 'werken' (aanwezig zijn) bij de receptie.

hardwerken.jpg Nando 'aan het werk'

Eerst was het wel even wennen, de surfwereld. Zo'n 95% van alle gesprekken gaat namelijk over surfen. Toen we daar aankwamen had ik 2x in mijn leven gesurft. Ik wist wat golven waren maar ineens gingen alle gesprekken over "swell" en tij en windrichting en of dat dan gunstig of ongunstig was. Wist ik veel. Als mensen vragen "Que tal?" bedoelen ze in niet-surfgebieden: "Hoe gaat het?". In wel-surfgebieden vragen ze niet naar hoe het met jou als persoon gaat, maar zijn ze vooral benieuwd naar hoe de golven zijn. Dus dat leverde een paar awkward gesprekken op...

lacasona2.jpg Uitzicht vanaf La Casona

Maar hoe langer we in Lobitos bleven, hoe meer ik wende aan het surfleven en hoe leuker het werd. Na eerst een week wat aangekloot te hebben op het surfboard (en vooral mensen in de weg te liggen) namen Nando en ik een surfles van Johnny, de surfoom van Lobitos. We hadden hem al vaker in het water gezien als hij surfles gaf aan anderen en af en toe riep hij wat tips naar ons als hij ons zag ploeteren in het water. Hij wist ons bij de les dus ook meteen te vertellen wat we moesten veranderen en leerde ons om de golven te lezen, zodat we ook echt konden surfen waar de golf breekt in plaats van de whitewash (het schuim) waar we eerst elke keer in zaten. Ook de dagen na de les bleef Johnny ons in het water van tips voorzien en als we hem onderweg naar de surfspot tegenkwamen vertelde hij hoe de golven zich die dag vormden en waar we naartoe moesten peddelen. Na deze ene les ging het surfen dan ook steeds beter en werd ik steeds zelfverzekerder in het water, waar ik de eerste week vooral bezig was om andere mensen te ontwijken.

surfpro-klein.jpg En ineens kon ik dit

Mijn plan was in eerste instantie om ongeveer een week met Nando in het surfhostel te blijven en daarna door te reizen richting Lima, maar het surfen beviel zo goed dat ik mijn vertrek uit La Casona en Lobitos steeds uit bleef stellen. Alleen één probleem: Ik had mijn vlucht naar Londen al geboekt. Hoe langer ik bleef, hoe minder tijd ik had voor de rest van Peru en Bolivia. Dus uiteindelijk heb ik in Lobitos een strak reisplan gemaakt zodat ik de dingen die ik graag in Peru en Bolivia wilde doen nog kon doen. Na drie en een halve week, op 9 mei, liet ik Nando achter in Lobitos om mijn reis af te ronden. En op het moment van schrijven (26 mei) zit Nando daar nog steeds. Weet niet of we hem ooit nog terug gaan zien in Nederland.

doeinando.jpeg Het hek zat nog op slot

Ondertussen ben ik bijna aan het eind van mijn reis. Ik ben nu in mijn laatste stop in Zuid-Amerika, Santa Cruz in Bolivia. Overmorgen (28 mei) vlieg ik naar Londen en op 3 juni ben ik na 8,5 maanden in Zuid-Amerika weer terug in Nederland. Ik moet nog even kijken of ik leuk materiaal heb voor nog een blogpost over mijn bezoek aan Machu Picchu & de zoutvlaktes in Bolivia en het naar beneden fietsen vanaf de Death Road bij La Paz. Zo niet was dit de laatste blog van mijn reis. Niet de laatste blog voor altijd. Jullie hebben nog wat blogposts van me tegoed, dat had ik beloofd. Ik ben ermee bezig. Echt.

beloofd.png Beloofd = beloofd

Tot later!

- Sander

Meer leesvoer 📚